maandag 29 juli 2019

MEDIUM: A LETTER FROM THE FAT PERSON AT YOUR FLIGHT


A very well written, touching, sadly very realistic story, in my perception.


https://medium.com/s/for-the-record/a-letter-from-the-fat-person-on-your-flight-b0ceb1407c61



A Letter From the Fat Person on Your Flight

When another passenger humiliates a fat person, what do you do?


Oct 10, 2017 · 10 min read


Photo by Suhyeon Choi on Unsplash


Listen to this story

--:--

13:56






To the traveler in seat 7C,
I met your eyes for the first time in the Long Beach airport. Quarters were tight and flights were delayed. Passengers were irritated by closeness, strangers’ skin too near their own. Their faces twisted, then calcified with aggravation.
Our flight was oversold, and I was reassigned at the last minute to a middle seat. When the ticket agent handed me my new boarding pass, I looked at her pleadingly, feeling the full width of my size 28 body. I know, she said. I’m sorry.
I retreated from the desk, defeated. I remember looking for warm faces, desperate to find softness in the frustrated passengers that would flank me. Who could I trust to tolerate the breadth of me? Whose face bore the marks of mercy?
That’s where I found yours, bright and warm, nestled in a persimmon scarf. I think you met my gaze. I think you smiled.
I planned carefully, working diligently to avoid taking any more space or time than I needed. I couldn’t afford to give my fellow passengers more reasons to take aim at my body. I lined up early, checked my suitcase at the gate, took my seat quickly. I watched the passengers file down the row, again searching their faces for something forgiving. I saw your warm face again, and hoped you’d sit next to me. You took your seat, one row up.
Then my seat mate arrived. When he sat down, he didn’t meet my eyes. He adjusted the arm rest, assertively claiming it as his own. He needn’t have—I had learned that any free space belonged to the thin. My arms were crossed tight across my chest, thighs squeezed together, ankles crossed beneath my seat. My body was knotted, doing everything it could not to touch him, not to impose its soft skin. I folded in on myself, muscles aching with contraction.
Suddenly, he stood up, fighting against a stream of passengers in the narrow aisle to speak with a flight attendant, then returned to his seat, looking thwarted. Moments later, he got up again. I couldn’t hear what he was saying, but there was an urgency in his face. I wondered what their summit had been about. He returned to his seat again, mouth straight and muscles tense. I considered asking if he was alright, but his agitation threw me. I was a young woman, he an older, upset man, the two of us in an enclosed space for hours to come. I had spent a lifetime learning not to put my hand on the hot stove of men’s agitation. Maybe you have, too.
He got up a third time. That’s when I heard him say unbelievable, his voice sharp with irritation. The fourth time, I heard paying customer, angrily over enunciated, all convex consonants.
He returned to his seat, and let out the sharp, belabored sigh of a wronged customer. He crossed his legs away from me, leaning into the aisle, chin in his hand, glowering. He checked over his shoulder repeatedly, constantly scanning the cabin.
I didn’t yet know how to read those signs. The stove wasn’t lit, but it let out the low hiss of leaking gas, and I caught the first whiff of its acrid stench. I moved gingerly, not knowing what it meant. I didn’t yet know the certainty of its ignition, or the blast that was coming for me. I didn’t yet know how to protect myself, or respond. This was the day I learned.
At long last, a flight attendant approached him and crouched in the aisle, whispering something in his ear. My seat mate got up silently, gathered his things, and moved up one row. Before he sat down, he looked at me for the first time.
“This is so you’ll have more room,” he said. His voice was cold.
The flight attendant looked at him, puzzled. “This won’t be a vacant seat,” she corrected. “Someone will still be sitting here.” My former seat mate looked away, then took his seat, just opposite you.
That was when I realized what had happened: he had asked to be reseated. The nearness of my body was too much for him to bear. All that agitation, all that desperate lobbying — all to avoid two hours next to me. I’d never feared it before. I didn’t think I needed to.
The next thought came quickly, urgently: don’t cry. You can’t cry.
But it was too late. Hot tears stung my eyes, then spilled onto my cheeks. I stared at my lap, eyes fixed on the width of my thighs. I glanced up and saw your warm face drained of its color, blank as a canvass, eyes wide and empty. Your neck was craned so you could see me. You were watching me like television.




Istayed like that, body knotted up into its most compact shape, eyes locked low, for the rest of our trip. Flight attendants visited my row frequently, offering free wine, beer and snacks to the passengers sitting on either side of me — apologetic offerings for having to tolerate a body like mine. The flight attendants didn’t speak to me. My seat mates didn’t look at me. I had been erased.
As we began our descent, I planned my route from the gate to the bathroom, where I could cry until the humiliation had drained me. I just had to get there. When passengers filtered into the aisle to retrieve their bags, my former seat mate looked at me for the second time.
“You know, I wouldn’t do this to a person with a walker,” he said.
“What?” I struggled to find my words. I hadn’t expected to talk to him. I hadn’t expected to talk to anyone.
“I wouldn’t do this to a person with a walker, or a pregnant woman,” he repeated.
“I know,” I said. “That’s what makes this terrible.”
There it was. A stranger telling me, in no uncertain terms, that my body entitled him to treat me however he saw fit. He could complain openly, scoff at the fact of my body, publicly decry it to anyone who’d listen, and he would only be met with sympathy. He would never treat me with basic dignity. He would never be expected to.
I watched him as he disappeared onto the jetway. When he was finally gone, my eyes settled back to the aisle, where they met yours. You were watching us again.




Since then, I have thought often of what I could have done differently. Whether unprompted kindness would have interrupted the momentum of his anger. Whether I should have confronted him more directly. If I could have made another plea to the ticket agent. Whether I should have skipped the flight altogether. Whether I should ever fly again.
Since we met, you and I, I have spent my time learning. I have learned that airlines have steadily shrunk their seats over the last fifty years, reducing their width by over four inches, making room for more passengers and more fares. I have memorized the policies that give flight attendants the discretion to escort me from the plane if I don’t appear to “fit comfortably,” leaving me stranded in some far-away airport without a refund or a way home. I have heard from other fat passengers, like Errol Narvaez, who experienced precisely that. Errol was publicly led past thirty rows of passengers, and was charged $170 for the privilege of a rescheduled flight. I have memorized the maze of policies that vary, airline to airline, from kicking me off the plane without warning or refund, to charging me double for the simple privilege of an economy seat.
I have found ways to minimize the likelihood of humiliation. I check my bag, save up for first class tickets, which means I don’t often fly. I see my family less often than I would like, and I find reasons not to take work trips.
Often, when I board a flight, I think of you. I’ve met you so many more times.
I met you in 32A, when you silently watched a woman sitting next to me explain loudly to a flight attendant that she couldn’t be expected to fly this way. I met you when I’d saved up for a first class ticket, believing it would protect me from the hostility and humiliation I’ve since learned to expect. You were there in 2F, as a man made desperate by the presence of my body asked to change his first class seat. You watched, stalk still and silent, as the flight attendant offered him only a middle seat in coach, and he accepted. When I looked to you, you looked away.
You are there so often. And you are always silent.
I believe that you are thoughtful. I believe that you want to do good. I believe that in that moment, you struggle. And after that moment, you likely forget me. But I do not forget you.
I cannot claim to know what I would do in your shoes. I like to think I’d take action in the face of bullying or discrimination, but the angular reality of it is so cumbersome and sharp when it materializes. We’ve lived so long in the fact of our own bodies that it can be difficult to believe the reality that comes with a different one. The harshness of that realization can shock us, stun us into inaction. Sometimes we even feel shame, knowing that this harsh treatment must have been around us all this time, and have not recognized it until now.
We’ve lived so long in the fact of our own bodies that it can be difficult to believe the reality that comes with a different one.
But this isn’t the first time you’ve seen me treated this way. You’ve seen me in fat suits in movies, the simple shape of me eliciting boundless peals of laughter in living rooms and theaters. You’ve seen my humiliation on The Biggest Loser, shouted at and shamed for entertainment, bet on like a starved dog in a grisly fight.
You’ve heard fat jokes told at a party, and watched the round face of the fattest woman in the room flush red. You’ve heard the fear and shame in your coworkers’ voices when they tell you about the weight they gained over the holidays. You know how terrified they are of becoming fat. Of having my body.
You know because you’ve felt that fear, too. The way your mother taught you what you should and shouldn’t wear. The cardinal rules of slimming andelongating, and the original sin of maternity. You know because you’ve told your friends she shouldn’t be wearing that. You know because of the ways you avoid photographs of yourself, wishing your body into oblivion when you see an extra chin or a new roll.
You have seen this before. I am not your first. So why didn’t you say anything?
Maybe you were stunned by seeing it live, all that pent up fear and talk about fat people loosed in real time on an actual fat person, right in front of you. Maybe you were shocked by the harshness of it, a bracing slap across your stinging face.
Maybe you didn’t know what to say or do without making the situation worse. Maybe you thought he’d get even angrier, and his aggression would spill over to you, too. Maybe you were trying to save yourself.
Maybe you had become accustomed to it, seeing it so regularly that it felt routine. Maybe you have learned to live with it. Maybe you think I should, too.
Maybe you thought it wasn’t your business, or that more attention would remind me of the shameful fact of my body.
Maybe you wanted to say something, but didn’t know the right thing to say. I’m sorry felt so empty. Don’t listen to him would be feeble. And what’s the point of a sympathetic glance?
Whatever your reasons, however good they may have been, my result was the same. In that moment of piercing humiliation, I was still alone.




This happens all the time. A parent is rough with her child in your aisle at the grocery store. A man is cruel to his date at the next table. A bus rider lashes out at a person in a wheelchair for needing more space than bus riders who walk. So many of us recede, retreating into ourselves.
And when those cruel, cold moments center on an experience we don’t share — like having a fat body — we shut down even more. We reel, trying to imagine what the right thing to say could possibly be. What if I make it worse? What if saying something trivializes this terrible experience?
I wonder if that is what you thought on that flight out of Long Beach. If it is, please free yourself of that impossible standard. It is staggeringly rare to see fat people publicly defended.
Instead, we blame fat people. We are taught to hurt fat people, and to see our own harmful actions as a natural consequence of the size of their skin. As if we cannot help our response. As if our actions were inevitable, forces as strong and natural as the moon’s pull on the tides. We do not know how to break our own cycle of abuse. And we certainly do not know how to show love or support for fat people.
The problem isn’t imperfection. It is inaction. All you have to do is anything.
When a complaining passenger asks to switch seats, you can ask them why. Make them say it. Call them out, and name their bad behavior. If you want to be snide, you can talk loudly with your seat mate about what a shame it is that there are bullies in the world. When someone asks you to switch seats because they don’t want to sit next to a fat person, switch with them. When you get off the plane, you can write to your airline in support of bigger seats and better policies for fat passengers.
You can check in with the fat person. They’ve just been the target of unchecked, public aggression. Ask if they’re okay. See if there’s anything they want you to do, or not to do. If that’s too much, you can make sympathetic eye contact. You don’t have to make a scene. You just have to show up.
When someone asks you to switch seats because they don’t want to sit next to a fat person, switch with them. When you get off the plane, you can write to your airline in support of bigger seats and better policies for fat passengers.
Show fat people — like me — that I’m not alone. Show me that you noticed. Show me that you know the size of my body isn’t carte blanche for casual cruelty. Show me the deep decency and goodheartedness that warm your beautiful face. Realize their promise in your actions.
Show up however you can. Just show up.


zaterdag 27 juli 2019

Hope.

Damn, really wish at times that i'm losing it.

Humo: Sea- Watch kapitein Carola Rackete.

SEA-WATCH KAPITEIN CAROLA RACKETE: 'DAT ER HONDERDEN MENSEN OP ZEE OMKOMEN IS EEN POLITIEKE BESLISSING.'

EN VAN WIE KOMT HET KALERGI PLAN/DE KLIMAAT/ECO AGENDA?....

'Dat er honderden mensen op zee omkomen, is een politieke beslissing'
Carola Rackete is intussen weer op vrije voeten, in afwachting van haar proces. Ze krijgt doodsbedreigingen en houdt zich schuil op een geheime verblijfplaats tot ze terug naar Duitsland kan. Toen ze in de nacht van 28 op 29 juni met de ‘Sea-Watch 3’ koers zette naar de haven van Lampedusa, waren er 41 migranten aan boord: vluchtelingen uit Kameroen, Guinee, Ghana, Burkina Faso, Egypte en Mali, die vanuit Libië de oversteek hadden gewaagd.
– Wat deed u besluiten om het aanmeerverbod te negeren?
Carola Rackete «De situatie was kritiek. We waren al zeventien dagen op zee met 41 vluchtelingen. Vijftien onder hen hadden verzorging nodig. We gaven hun pijnstillers, maar dat volstond niet. Er waren twee dokters en enkele verplegers aan boord, maar we hadden een specialist nodig.
»De psychologische toestand van de vluchtelingen baarde ons ook zorgen. Ze hadden vreselijke dingen meegemaakt in Libië; ze waren gemarteld, verkracht, als slaven behandeld… Er was weinig plaats aan boord en geen privacy. We waren vooral bang dat we hun vertrouwen zouden verliezen. Elke dag legden we hun opnieuw de situatie uit, maar na twee weken waren ze onrustig. Ze waren bang dat we geen oplossing zouden vinden. Op een dag kwam een bemanningslid me zeggen dat we de controle aan het verliezen waren. Wat als ze zouden panikeren, in het water zouden springen of zo? De sfeer werd gespannen en de veiligheid van de bemanning stond op het spel. We hadden geen keuze.»
– En dus besloot u om illegaal de territoriale wateren van Italië binnen te varen.
Rackete «We hadden al twee weken geprobeerd toestemming te krijgen. Aan het begin van de missie hadden we samen onze grenzen bepaald, de noodsituaties waarin we tot elke prijs ergens zouden aanmeren. We wílden de wet niet overtreden, maar mensenlevens zijn belangrijker. Dat schrijft het internationale zeerecht trouwens voor: wie in nood verkeert, heeft het recht om gered en naar de dichtstbijzijnde haven gebracht te worden. De weigering van Matteo Salvini om ons op te vangen, is daarmee in tegenspraak.»
– Hoe was het dagelijks leven op het schip?
Rackete «Ik bracht zelf niet veel tijd met de migranten door, meestal was ik bezig in de stuurcabine. Ik kreeg informatie van mijn bemanning, die ik doorgaf aan de autoriteiten. Af en toe ging ik rond om te kijken of alles goed ging. Zo kon ik goed over alle opties nadenken en niets overhaast doen. Iedereen stond achter me, ik heb me nooit alleen gevoeld. Maar het deed wel pijn dat de Europese autoriteiten me in de steek lieten. Niet alleen Italië, maar ook Malta en Frankrijk. We hebben de haven van Marseille gevraagd of we daar konden aanmeren. Ons verzoek werd doorgegeven aan de havenautoriteiten, naar verluidt zelfs aan president Macron, maar we kregen geen antwoord. Enkele Duitse steden hebben zelf voorgesteld om ons op te vangen, maar de minister van Binnenlandse Zaken stak daar een stokje voor.»
– In wat voor stemming arriveerde u op Lampedusa?
Rackete «Gemengde gevoelens. Ja, we waren veilig aangemeerd, maar daardoor werd ik opgepakt en moest ik de vluchtelingen aan boord achterlaten. Wat zou er met hen gebeuren? Ik was bang dat de Italiaanse autoriteiten hen niet aan land zouden laten komen. Maar toen ik naar het vluchtelingencentrum van Lampedusa werd gebracht, waar mijn vingerafdrukken werden genomen, zag ik hen daar terug. Ze waren moe en bang, maar toen ze me zagen, applaudisseerden ze.»
– Hoe wordt een 31-jarige kapitein van een vluchtelingenschip?
Rackete «Na mijn middelbare school, in het Duitse Kiel, wist ik niet goed wat te doen. Ik heb me dan maar ingeschreven aan de zeevaartschool, want er waren toen veel vacatures in de handelsvaart. Al snel kreeg ik de kans om deel te nemen aan verkennings- en onderzoeksmissies op de Noord- en Zuidpool, onder andere met Greenpeace. Ik mocht met ijsbrekers varen. Het was heel inspirerend: op zo’n plaats begrijp je pas echt wat er met onze planeet aan het gebeuren is. Sindsdien zet ik me in voor het milieu.»
– Hoe kwam u dan bij de Duitse ngo Sea-Watch terecht, die migranten redt in de Middellandse Zee?
Rackete «Een collega bij Greenpeace vertelde me erover. Mijn eerste missie was in 2016. Voor mij vloeide dat logisch voort uit mijn inzet voor het milieu. De migratie- en de milieuproblematiek hebben dezelfde wortels, dezelfde oorzaken. Ze komen allebei voort uit ongelijkheid. De mensen die het hardst lijden onder de klimaatverandering, zijn ook degenen die de minste kansen krijgen en het vaakst migreren. Meestal komen ze uit landen zonder vrijheid, in een moeilijke economische situatie en ongunstige klimaatomstandigheden… Dat hangt allemaal samen.»
– Wat herinnert u zich nog van die beginperiode?
Rackete «Het was heel anders dan wat we met de ‘Sea-Watch 3’ hebben meegemaakt. Tijdens mijn eerste missie kwamen we aan bij een grote houten boot die aan het zinken was. De Italiaanse autoriteiten waren al ter plaatse en deden alles om de inzittenden te redden, maar van de driehonderd vluchtelingen waren er al tweehonderd verdronken. Die missie heeft me getekend. Er waren veel jonge mensen bij, kinderen zelfs. Als je dat ziet, begrijp je dat de situatie kritiek is. Wat wij met onze reddingsboten doen, is van cruciaal belang. De Europese overheden zijn niet alleen opgehouden met hun reddingsmissies, nu verklaren ze de ngo’s die die taak hebben overgenomen zelfs voor crimineel. Met het argument dat we vluchtelingen aanzetten om de oversteek te wagen. Maar dat klopt niet! Als er geen reddingsboten zijn, vinden er níét minder pogingen plaats. Er vallen alleen meer doden.»
– Zijn de Europese overheden verantwoordelijk voor de tragedie in de Middellandse Zee?
Rackete «De EU heeft besloten niets te doen. Als die mensen omkomen op zee, is dat geen toeval. Het is een politieke beslissing. En Europa kijkt alleen maar toe. Sterker nog, de EU steunt de Libische kustwacht! Het is een drama. We hebben een oplossing op Europees vlak nodig. We kunnen niet blíjven bakkeleien over iedere vluchtelingenboot. De Europese landen moeten sámen de vluchtelingen opvangen: het is niet fair om Zuid-Europa de hele last te laten dragen.»
– U dient een klacht in tegen Matteo Salvini, die u op Twitter allerlei lelijks naar het hoofd slingerde: hij noemde u een rijke Duitse communiste, een bandiet, een potentiële moordenares en een medeplichtige van smokkelaars.
Rackete «Mijn advocaat raadde me aan om dat te doen. Om een duidelijke boodschap te sturen. Je mág iemand die niet veroordeeld is, geen crimineel noemen. Een vicepremier moet de wet respecteren. En we wilden ook wijzen op de gevolgen van het haatdiscours van extreemrechts overal in Europa. Dat heeft al geleid tot een verschuiving van wat voor uitspraken we als aanvaardbaar beschouwen. En het lokt racistische misdrijven uit, zoals de moord op de Duitse gematigde politicus Walter Lübcke door een neonazi vorige maand. Toen hoorde je op tv dat we met de nazi’s moeten praten, ze in de discussie betrekken… Het is tijd om een duidelijk standpunt in te nemen.»
– Vreest u voor uw veiligheid?
Rackete «Ik krijg heel wat bedreigingen, vooral op sociale media. Maar die zijn niet tegen mij persoonlijk gericht: de meeste anderen die voor Sea-Watch werken en in de pers komen, krijgen ze ook. Ik probeer ze te relativeren.»
– En op juridisch vlak?
Rackete «Het onderzoek loopt nog (Rackete werd op 18 juli door de Italiaanse autoriteiten ondervraagd, red.). Naast de beschuldigingen dat ik vluchtelingen hielp oversteken en zonder toestemming de Italiaanse wateren ben binnengevaren, is er ook het ongeluk in de haven van Lampedusa, waar we tegen een boot van de Italiaanse douane zijn gebotst. Zo’n onderzoek kan maanden aanslepen, misschien jaren. We hopen dat ze de zaak laten vallen. Tegen andere kapiteins zijn ook al dergelijke aanklachten geuit, en die hebben nooit tot een proces geleid.»
© l’Obs

"Strange experiences".

In het verleden, beginnend bij  zo'n 5 jaar geleden, had ik een paar, voor mij opvallende en onaangename ervaringen.

Gedurende ongeveer 10 jaar had ik een connectie met een oudere dame ; zij was voor het overgrote deel gekluisterd aan een rolstoel. Daarbij was er ook sprake van multiple gezondheidsproblematiek. Er ontstond een vriendschappelijke- en vertrouwensband. Oa begeleidde ik haar  vaak naar het ziekenhuis, en bezocht haar thuis.
Vaak vertelde ze over oa belevenissen in de oorlog; hoe ze met haar ouders en haar broertje moesten vluchten uit Nederland ,  over die turbulente en onzekere tijd.
 Ook van de nieuwtjes uit de buurt was ze meestal op de hoogte. Ze praatte graag en veel, uren lang, vaak met een droge humor, en ik luisterde met veel interesse en plezier naar haar.

Later, door eigen fysieke klachten, bracht ik  veel minder tijd bij haar door , maar telefoneerden we vaker.

In 2015 ging ik bij haar langs en zat ik op de gebruikelijke leren stoel in haar huiskamer.  Al langere tijd sliep ze zeer slecht, mede veroorzaakt door een ongemakkelijk zittend zuurstofmasker wat ze moest dragen tijdens de nacht, op doktersadvies, na een slaap-onderzoek in het ziekenhuis, waarbij een afwijkend en mogelijk levensbedreigend ademhalingspatroon was geconstateerd.

Haar fysieke conditie werd zichtbaar in haar gezicht, de donkere kringen, de gelaatskleur.

Die middag , naar haar luisterend, ik was fit en helder, overviel me letterlijk na een paar minuten  een 'dodelijke' vermoeidheid  en kreeg ik een enorme slaapaanval waarbij ik mijn ogen bijna niet open kon houden: iets wat me nog nooit eerder was overkomen en wat daarna evenmin nog is voorgevallen in die opvallende mate. Ik herinner me nog dat ik min of meer lachend en een beetje gegeneerd tegen haar zei dat ik niet meer rechtop kon blijven zitten en ik van die leren stoel af zou glijden.

Een week later telefoneerde haar schoonzus in de ochtend naar mij om te vertellen dat deze vriendin de  avond tevoren plotseling was overleden.

Ik heb in die tijd nooit enig 'mogelijk verband' gelegd tussen de gewaarwording  bij haar thuis en het plotseling overlijden een week later.

Zo'n 7 maanden geleden , als ik  's avonds bij het kooitje van ons dwergpapegaaitje, een vrouwtje van 11 jaar, zat om haar te strelen, kreeg ik het vaker benauwd en voelde ik een druk op de borst, akelig en naar.  Ik sloot dan m'n ogen en concentreerde me op m'n ademhaling, en bleef ondertussen haar kopje strelen. Als ik m'n hand wegnam, uit het kooitje , hield dit benauwende en drukkende gevoel op. Destijds begon ik wel  een direct verband te leggen met haar conditie en wat ik voelde bij aanraking.
2 maanden later verslechterde haar fysieke toestand, antibiotica mocht niet baten, en ze stierf in m'n handen.


Zo luisterde  en keek ik onlangs naar een video op internet van iemand voor wie ik waardering heb en ook een zekere affectie voel, dit terwijl ik  deze persoon  niet 'ken' , en dat alleen al is iets wat me  zelden gebeurd is.

Terwijl ik keek en luisterde overviel me weer een lichte benauwdheid en druk op de borst , een licht 'stressgevoel' en een soort moeheid. Ook werd ik enorm triestig en kwamen er een aantal specifieke gedachten in me op;  onder meer;'soothing' gedachten, of gevoelens .  ( en deze fysieke en mentale staat was totaal anders dan die van een paar minuten vóór het bekijken en beluisteren)

Bij voorgaande video's van deze persoon heb ik nooit dergelijke gewaarwordingen ervaren.

2 maal  heb ik dezelfde video bekeken in de daaropvolgende dagen, met het geluid heel zacht en op verschillende schermen. Beide keren 'overkwamen'  me gelijkaardige
fysieke en mentale gewaarwordingen.

Ik hoop zo ( een puur egoïstische hoop!) dat  deze belevingen geen enkele 'betekenis' hebben en vooral geen vorm van 'precognitie' inhouden!














dinsdag 23 juli 2019

zaterdag 20 juli 2019

YouTube tonight.

Watching and downloading videos on YouTube tonight ( from a certain person I appreciate a lot). Then, without any 'context':  ... popping up on the right side of the screen 'informative videos' about narcissism, psychopaths, sociopaths, schizophrenia, hallucinations etc.... topics I never searched for or had watched on YouTube before, Funny..😀🙄.

dinsdag 16 juli 2019

Columns Hugo Matthysen (: 😄

Column Hugo Matthysen. (:  😂 !!

 Ook nu in Humo: van aliens tot een nieuwe wereldorde  ; dit zijn de 10 vreemdste complottheorieën....
 'vreemdste':  relatief  niet 'vreemder' dan de talloze voorbeelden van de meest 'weirdo'  menselijke ideeën, fantasieën, aannames, en vooral gedragingen in 'real life',  die, en dat is in wezen het 'vreemdste', algemeen als acceptabel of als norm worden beschouwd.
https://www.humo.be/humo-archief/403525/van-aliens-tot-een-nieuwe-wereldorde-dit-zijn-de-10-vreemdste-complottheorieen)

De columns van Hugo Matthysen





Een callgirl klapt uit de biecht: 'Zonder diploma sta je nergens'

, door (hm)

Deel





vrijbeeld
Beyoncia (sinds 2015 voltijds escortmeisje) «Zonder diploma sta je tegenwoordig nergens. Ik heb de graad van professionele bachelor in de Callgirlwetenschappen behaald. Er wordt weleens beweerd dat je een academische bachelor of zelfs een masterdiploma nodig hebt om een universitair te kunnen soigneren, maar dat is onzin.»
HUMO Welke vakken krijg je in zo’n opleiding?
Beyoncia «Je krijgt een brede algemene vorming, want klanten vragen de vreemdste dingen. Sommigen willen een massage: dan ben je blij dat je Basisbeginselen van de Kinesitherapie achter de kiezen hebt. Een ander belangrijk vak is Inleiding tot de Criminologie.»
HUMO Waarvoor heb je dat nodig? Om gangstermeisje te spelen?
Beyoncia «Je moet dat breder zien. Mannen houden van spanning. Om de actualiteit er even bij te halen: bijna elke maand moet ik een man chanteren. Die kerels raken alleen opgewonden als ik met een kinderstemmetje fezel: ‘En nu ga ik fotootjes maken van ons beiden in ons blootje, en als je niet wilt dat ik die doorstuur naar je vrouwtje, ga je me véél centjes moeten geven!’ Dan kraaien ze van genot. Vaak staan ze een week later hijgerig op mijn voicemail: ‘Lieveling, ik heb net vijfduizend eurootjes overgeschreven naar je poezelige rekeningetje, terwijl ik helemaal naakt en met een uitgeholde watermeloen achter mijn computer...’ De verdere details zal ik u besparen.
»Een ander essentieel vak is Analyse van de Dramaturgie. Als je dat niet onder de knie hebt, kun je het wel vergeten.»
HUMO Vertel!
Beyoncia «Mannen scheppen graag op tegenover hun vrienden. Onlangs moest ik om vier uur ’s namiddags postvatten in zo’n typisch wielertoeristencafé. Mijn klant kwam daar met zijn fietsvrienden binnengevallen na een zomers ritje, en na drie Duvels riep hij tegen zijn maten: ‘Weet ge, ik kan om het even welk wijf krijgen. Ziet ge die blonde stoot daar aan dat tafeltje? Let maar eens op!’
»Die man liep naar mij toe, terwijl ik zogezegd met een vriendin zat te bellen. Ik begon in mijn gsm te hijgen: ‘O Nathalie! Amai, ik zie ineens een droomvent afkomen! Oh my God! Ik word zo tochtig als een koe in een Spaanse arena! Aah, knappe wielertoerist, ruk de kleren van mijn lijf en neem me op dit tafeltje, maar laat me er eerst even met een natte vod over gaan, want het is wat plakkerig, ik veronderstel dat er net een paar kinderen met limonade hebben zitten smossen. Kom, gij Peter Sagan-achtige dikzak van een eind in de veertig, demareer tussen mijn dijen en verover de bollentrui in mijn hooggebergte...’ Enzovoort.»
HUMO Dat zijn al stevige theatermonologen.
Beyoncia «Zeker, maar method acting is ook heel belangrijk. Twee maanden geleden moest ik een man pijpen tijdens het dessert, op het lentefeest van zijn zoontje. Dat heeft me twee volle dagen voorbereidingen gekost. Ik moest onopvallend mee met de traiteur, het diner mee opdienen en zo. En daarna ongezien onder de tafel verdwijnen en mijn ding doen. Dat vond hij het summum van de top: tussen familie en vrienden, ongezien, terwijl zijn vrouw twee stoelen verder zat... Maar ja, hoe herken je die klant dan onder de tafel?
»Ik was vollen bak bezig toen ik ineens een bezorgde stem hoorde: ‘Maar bompie, ge begint ineens zo te zweten. Voelt ge u wel goed?’ Daarop hijgde een bejaarde man: ‘Ik voel mij super, maar wel een beetje raar. Aargh! Nóg!’
»Ja, zo leer je steeds bij in dit vak. Met vallen en opstaan ontdek je nieuwe dingen. Zoals in dit geval: je kunt beter vooraf aan de klant vragen of hij een merkteken op zijn gulp wil aanbrengen. Bijvoorbeeld een rode anjer. Dat heeft ook wel iets romantisch, vind ik.»
                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                 ⬆                                                                                                                                                       

  




donderdag 11 juli 2019

'zelfhulpmiddeltjes'...

'Zelfhulpmiddeltjes'..😊

Als jong kindje duimde ik: duim in de mond, bedoel ik. Mét doekje; 'voeldoekje'.
Het is bekend dat bij velen , en vnl. veel jonge kinderen doen dit, het zuigen, met name in combinatie met het contact met het gehemelte een rustgevende en bevredigende werking kan hebben. De zuigreflex bij baby's,  verklaard vanuit de voedselbehoefte, heeft dus ook meerdere functies.
 Ook tact;het voelen met de vingers van bepaalde materialen kan een rustgevende of bevredigende werking hebben. Bij kinderen én volwassenen...

Later , in mijn 'volwassen' leven, verdween de behoefte aan het duimzuigen; het voelen van het 'doekje' bleef en tot op de dag van vandaag slaap ik met een ooit aangeschafte mannen- boxershort van satijn, met afbeeldingen van de Simpsons.
(Het feit dat het om een mannen-boxershort gaat is toeval en heeft geen enkele betekenis of toegevoegde waarde; het gaat me om de stof: satijn, en de afmetingen.)

Soms, als ik van tevoren weet dat ik wat stressvolle of vervelende momenten ga beleven, neem ik dat ding mee in m'n tas, om optimaal te ontspannen in de auto als passagier op de terugweg naar huis.

Rare gewoonte, misschien,  het is geen noodzaak. Ik kan ook zonder. Voor de 1 is af en toe een glas wijn  ontspannend, in Arabische landen wordt er met kralenkettingen (de Tasbih) met de handen 'gespeeld' wat rustgevend werkt: , meditatie, een warm bad, muziek luisteren of spelen, gras maaien etc. etc. etc individueel - en moment afhankelijk.

Laatst was ik in het Kruidvat, en viel mijn blik op de fopspenen.....
en ik kreeg me daar toch een zin in....   de herinnering van jaren terug : met name aan de kalmerende werking van  het zuigen op de duim, kwam voluit terug  op dat moment. Dus ik dacht: kan het eens proberen, en ging de fopspenen in de verpakkingen eens bestuderen, voor zover dat mogelijk was.
Tutters met verschillende leeftijds-indelingen: vanaf 0 tot 18+ maanden..... Kwestie van kopen en uitproberen... Op het zicht en materiaal uitgezocht: flexibele siliconen..

Thuis uitgeprobeerd: geluk; great!; het feit dat je op het flexibele fopspeentje kunt bijten (zachtjes) heeft eenzelfde bevredigende uitwerking als bolletjesplastic kapot knijpen...om maar één vergelijking te noemen...

Nu zit ik  regelmatig achter ( of voor) m'n laptop met dat ding in m'n mond..er staat 'happy' op..... 'knettergek'??.:.. misschien, het lijkt me vrij onschuldig , ik ga er niet mee de straat op noch raak ik er 'verslaafd' aan.
M'n man , die wel gewend is aan mijn zotte experimentjes, vindt het wel grappig...


Paar links, met name een ( mijns inziens  achterhaalde) Freudiaanse, psychologische verklaring over oa orale ingesteldheid...
Helaas (nog) geen neurowetenschappelijke inzichten over dit onderwerp gevonden,
en een link over fopspenen, tutters:

http://degezondebaby.nl/product/speen-van-natuurrubber/

https://www.studocu.com/nl-be/document/arteveldehogeschool/psychologie/samenvattingen/seminarie-4-psychologie-volledig/2791763/view